رد پای دریا

کسی می آید... کسی می آید... کسی دیگر... کسی بهتر... کسی که مثل هیچکس نیست

و... فنچ هام برای اولین بار، تخم گذاشتندفرشتهاسمشون فنچ مصری یا نرگسیلبخند

                        پرنده های زیبا و بسیار عاطفی قلب

این لانه رو با استفاده از یک گلدان سفالی و پوشال نارگیل و چسب حرارتی براشون

 ساختم که خیلی بهش علاقمند شدند. مژه

و... باز هم، دلبستگی  و وابستگی های من و ما ....خنثی

قصه نوشت:

 

دنیا، دریاست و ما دائم توی آن دست و پا می‌زنیم.

شنا بلد نیستیم.

تازه اگر هم بلد باشیم، با این همه گوی سنگی و سربی که به پا بسته‌ایم،

کاری نمی‌توانیم بکنیم. هی فرو می‌رویم و فرو می‌رویم و فروتر.

هر دلبستگی یک گوی است و ما هر روز دلبسته‌تر می‌شویم. هر روز سنگین‌تر.

هر روز پایین‌تر و این پایین، تاریکی است و وحشت و بی‌هوایی،

اما اگر هنوز هستیم و هنوز زنده‌ایم؛

از بابت آن یک ذره هوایی است که از بهشت درسینه‌مان جا مانده است.

                                                                (بانوعرفان نظر آهاری)

                                                       

       /کلیک مهربانی ( 114 ) |                                     

نوشته شده در شنبه ۱۳٩٤/۱٠/۱٩ساعت ۱٠:٠٦ ‎ق.ظ توسط ترمه /كليک مهربانی () |


آخرين مطالب
» یکشنبه ۱۳٩٥/۱٢/٢٩
» بند به خدا...
» عیدانه ای برای جانان
» سایه های آرزو
» عیدانه
» به طعم عسل...!
» فنچ های زیبای من...!
» مهربانی...
» بهانه...
» این روزها...!

Design By : RoozGozar.com